Γιαγιά, ήσουν η δική μου ηρωίδα - Ταξίδια Ομορφιας
Taxidia Zohs

Γιαγιά, ήσουν η δική μου ηρωίδα



Γράφει ο/η Π.

Γιαγιά, μεγάλωσα, μεγαλώνω…αλλά από το μέλλοντά μου λείπεις εσύ. Το κενό σου μέρα με τη μέρα, σκέψη με τη σκέψη μοιάζει δυσβάσταχτο. Δε μιλάω για τη φυγή σου για εκείνο το ταξίδι που ξεκίνησες μια Κυριακή πρωί. Το αποφεύγω γιατί δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ με αυτό. Δυσκολεύομαι να συμβιβαστώ πως η γυναίκα ήρωας των παιδικών μου χρόνων είναι μακριά μου και οι αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων πέρασαν στο ηλικιακό χρονοντούλαπο. Τώρα πια ο μόνος άνθρωπος που έμεινε να συντηρεί τις αναμνήσεις αυτές είναι ο παππούς. Ξέρω, πως θα ‘θέλες να είναι καλά και να είναι ευτυχισμένος. προσπαθώ να το πετυχαίνω. Εξάλλου το έκανες επιτυχημένα σαράντα χρόνια δίπλα του.

Τις προάλλες πήγα από το σπίτι, αλλά δεν ήσουν εκεί. Συνήθως, περίμενα να σε βρω στην κουζίνα για εκείνον τον καθιερωμένο ελληνικό καφέ με το γνωστό κουτσομπολιό. Από μικρή μου άρεσε να «χώνω» τη μύτη μου στις κουβέντες των «μεγάλων» μέχρι που σιγά σιγά άρχισα να έχω και εγώ τη δική μου άποψη. Μοιάζει παράξενο που όταν έφυγα από το σπίτι δε σκεφτόμουν τα όσα συζητήσαμε. Στιγμές με ατέλειωτες συζητήσεις για τα νέα μου, τη σχολή, τα καλλυντικά που θα παραγγείλουμε και φυσικά το νεαρό που μου μονοπωλούσε το ενδιαφέρον…

Κοίταξα την τσάντα μου γιατί έψαχνα το εισιτήριο της επιστροφής. Έπεσα πάνω σ’ ένα τσαντάκι με τα κοσμήματά σου. Από μικρή περίμενα να τα φορέσω και να ακούω κομπλιμέντα. Τώρα, όμως με προβληματίζει η τότε επιθυμία μου. Θα προτιμούσα να ήσουν εδώ και ας περίμενα τα κοσμήματά σου. Πότε άλλωστε δε σου έκρυψα την αδυναμία που τους είχα. Όταν στα έπαιρνα κρυφά και έκανα πρόβα σαν μικρή κυρία, γιατί τα παιδιά ότι βλέπουν το μιμούνται γιαγιά και το ξέρεις καλά, τα έκρυβα κάτω από το σαλόνι…τώρα συνειδητοποιώ πως ελάχιστα σκουλαρίκια σου είναι ζευγάρι…Τώρα που το θυμήθηκα, στο σπίτι δε βρήκα εκείνες τις κόκκινες γόβες…μάλλον θα τις χάρισες, έλεγες πως ήταν ψηλές για εμένα.

Ζηλεύω γιαγιά που έφυγες. Κάθε ζευγάρι πλέον ηλικιωμένων στο δρόμο, μου θυμίζει εσένα και τον παππού. Γιαγιά, ήσουν πολύ όμορφος άνθρωπος και μάλλον η ομορφιά της ψυχής σου δεν ήταν ανεκτή από ετούτο τον κόσμο! Η τελευταία φορά που ανταμώσαμε είναι ακόμα νωπή ανάμνηση στο μυαλό μου. Σε κρατούσα από το χέρι όπως έκανες και εσύ κάθε φορά που σε χρειαζόμουν, κάθε φορά που ήθελες να δείξεις πως είσαι η γηραιότερη μητέρα μου που θα στέκεται πάντα δίπλα μου. Προσπαθώ βέβαια να μη θυμάμαι τους καβγάδες που κάναμε για τις βραδινές εξόδους…Οι καιροί άλλαξαν γιαγιά, το ίδιο και η διασκέδαση των νέων…

Μέρα με τη μέρα συμβιβάζομαι με την ιδέα του ότι λείπεις. Το ξέρω πως θα λείπεις από εδώ και πέρα. Στις χαρές, στις λύπες, στο πτυχίο, στο γάμο, στις απογοητεύσεις, στις στεναχώριες. Νομίζω πως έμαθα να αντιμετωπίζω καθετί που με απασχολεί, αλλά να είμαι ακόμα παιδί και πάντα θα μου λείπει η δική σου ζεστή αγκαλιά. Λείπεις, θα λείπεις…αλλά πάντα θα είσαι εκεί στην καρδιά μας. Οι άνθρωποι πεθαίνουν όταν πεθάνουν από τη σκέψη και την καρδιά μας…

Ελπίζω τουλάχιστον να είσαι περήφανη για την εγγονή σου… πηγη

Οι καλύτερες προσφορές ξενοδοχείων στην Ελλάδα!Κάντε κλικ εδώ!
Subscribe to this Blog via Email :
Previous
Next Post »

TOP εβδομαδας