Η εφεύρεση της άμαξας συμπίπτει με την επινόηση του τροχού.

Η εφεύρεση της άμαξας συμπίπτει με την επινόηση του τροχού. Φαίνεται ότι πρώτοι χρησιμοποίησαν τα αμάξια οι λαοί της Μεσοποταμίας, οι Σουμέριοι και οι Χετταίοι και όχι οι Ασσύριοι όπως πίστευαν παλιότερα. Πρώτοι οι Αιγύπτιοι εφεύραν τον τροχό με μεταλλική στεφάνη και τον ακτινωτό τροχό, που αργότερα τελειοποίησαν οι Ασσύριοι. Είναι χαρακτηριστικό ότι στις πρώτες άμαξες οι ρόδες ήταν καρφωμένες στον άξονα, ενώ αργότερα τελειοποιούνται και οι ρόδες γυρίζουν ελεύθερες, γύρω από του ακίνητο άξονα.

 
Στην αρχαία Ελλάδα, συνηθέστερος τύπος άμαξας ήταν το άρμα. Το άρμα αποτελούνταν από μια επίπεδη βάση προφυλαγμένη από μπροστά και ανοιχτή από πίσω. Ο οδηγός στεκόταν όρθιος. Το άρμα ήταν δίτροχο γιατί δεν είχε βρεθεί ακόμη ο τρόπος ν' αλλάζουν διεύθυνση οι ρόδες και έτσι ο χειρισμός τετράτροχης άμαξας ήταν πολύ δύσκολος. Το άρμα χρησιμοποιούταν στις μάχες, στο κυνήγι, στις ιπποδρομίες, στις γιορτές και στους περίπατους.
Οι Ρωμαίοι, εκτός από το τέθριππο άρμα, χρησιμοποίησαν για τα ταξίδια άμαξες μεγαλύτερες, με τέσσερις τροχούς, που υπήρχε τρόπος να ταξιδέψει κανείς καθιστός. Είχαν γίνει στο μεταξύ προσπάθειες να συρθούν άμαξες από περισσότερα του ενός ζώα, πράγμα που συντέλεσε πολύ στην ανάπτυξη της άμαξας.

Άμαξα στα Χανιά


Η άμαξα άρχισε να χρησιμοποιείται ευρύτατα και σαν λεωφορείο. Οι άμαξες αυτές, πολλές φορές και διόροφες, σύρονταν από 6 - 8 άλογα και μετέφεραν επιβάτες από πόλη σε πόλη. Υπήρχαν εταιρείες λεωφορείων που εξασφάλιζαν τη συγκοινωνία με κανονικά δρομολόγια, τακτικές στάσεις σε διάφορα σημεία και καθορισμένο εισιτήριο. Επίσης γρήγορες και ελαφριές άμαξες χρησιμοποιούνταν για τη μεταφορά του ταχυδρομείου. Αυτές οι άμαξες ταξίδευαν συνέχεια και άλλαζαν άλογα στους σταθμούς.
 
 


Αναπαλαιωμένη άμαξα του 1470
Μεγάλα τετράτροχα κάρα που μετέφεραν γεωργικά προϊόντα με βάρος μέχρι 4 τόνους,  χρησιμοποιούσαν τους λεγόμενους καρόδρομους οι οποίοι, αν δεν είχε προηγηθεί έντονη βροχόπτωση, έδιναν τη δυνατότητα σταθερής πορείας. Αυτά τα κάρα είχαν έλξη από 4 ή 6 ζώα. Στην Αγγλία μεταφέρονταν γεωργικά προϊόντα μέχρι και 8 τόνους με κάρα που είχαν έλξη 10-12 αλόγων. Οι τροχοί των κάρων είχαν πλάτος εξωτερικής στεφάνης μέχρι 18 cm για να μη βυθίζονται στη λάσπη. 
Μεταφορές προσώπων με άμαξες γίνονταν το Μεσαίωνα μόνο για γυναίκες, παιδιά και υπερήλικες, καθώς επίσης για ανώτερους αριστοκράτες και κληρικούς. Το 1588 απαγόρευσε ο δούκας του γερμανικού Braunschweig στους πολεμιστές ιππότες να χρησιμοποιούν άμαξες, γιατί αυτό οδηγούσε σε χαλάρωση! Παρ’ όλα αυτά, η σημασία της άμαξας ως μέσο κοινωνικής ανάδειξης οδήγησε στη διάδοση και στην κατασκευαστική βελτίωσή της. Όσοι δεν είχαν την οικονομική δυνατότητα να διαθέτουν άλογο, μουλάρι ή γάιδαρο, έπρεπε φυσικά να μετακινούνται με τα πόδια. 





«Galesche» στα τέλη του 17ου αιώνα
 Στα τέλη του 17ου αιώνα επινοήθηκαν και οι ελαστικές αναρτήσεις των αμαξών που έκαναν τα ταξίδια σημαντικά πιο άνετα. Αρχικά χρησιμοποιήθηκαν σπειροειδή ελατήρια, πάνω στα οποία στηριζόταν η καρότσα. Δυσάρεστο μπορ είνα ήταν με αυτή την κατασκευή ότι ο θάλαμος έκανε διάφορες απρόβλεπτες ταλαντώσεις, αυτό ήταν όμως λιγότερο ενοχλητικό από τους κραδασμούς και τα τραντάγματα σε κάθε λακούβα του δρόμου. Αργότερα κατασκευάστηκαν επιμήκη ελάσματα, τα οποία σε πακέτα των 5 μέχρι 10 ελασμάτων διαφορετικού μήκους, περίπου όπως χρησιμοποιούνται ακόμα σήμερα σε βαρέα οχήματα, εξασφάλιζαν σημαντική απόσβεση κραδασμών.
 
 Ένα όμορφο αμάξι με δυο άλογα
να μου φέρετε τα μάτια μου σαν κλείσω
τον ντουνιά με τα στραβά και τα παράλογα
καβαλάρης μια φορά να σεργιανίσω

Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ' άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή

Να χτυπώ το καμουτσίκι μου το άπονο
σαν της μοίρας μου τ' αβάσταχτα χαστούκια
και ν' ακούγεται τη νύχτα σαν παράπονο
σαν πενιά λυπητερή από μπουζούκια

Το ένα τ' άλογο να είναι άσπρο
όπως τα όνειρα που έκανα παιδί
το άλλο τ' άλογο να είναι μαύρο
σαν την πικρή μου την κατάμαυρη ζωή
                                          video