Γυρίζω σελίδα, μα πάλι άκρη δεν βρίσκω
είναι που κουράστηκα
τα μάτια σου να διαβάζω,
τα γράμματα μικρά
τα λόγια μισά,
ξεφλουδισμένες λέξεις στο πουθενά.
Έμειναν οι χυμοί μιας άνοιξης που πέρασε
κι ενός καλοκαιριού που έφθασε
με ναυαγισμένες σελίδες
σε βυθούς μυστικούς
διαμελισμένες
αυτοαναιρούνται σε χάρτινο κόσμο.
Κράτησα ανυπότακτα νοήματα
εκεί που τα φωνήεντα και τα σύμφωνα
συνθηκολόγησαν δεσμούς
στα ξαφνιάσματα του νου
στα ενυδρεία της αγάπης,
φυλάκισαν τα τραγούδια που έστειλες,
εγκαταλείποντας τις μάσκες
κρατώντας μόνον
τον απόηχο μικρής θάλασσας
σε πέλαγα κλειστά με δίχτυα μαζεμένα
στα παιχνίδια του έρωτα
που πια έχει χαθεί.
Τώρα οι βάρκες λύθηκαν
με τον σιρόκο να φυσά τα μίλια
για γιαλούς απρόσιτους
με τα κύματα να κλείνουν όλες τις σιωπές
στα παραγάδια της λύπης.
H αυθεντική ποίηση δεν έχει συγκεκριμένη ιδεολογία.
Ο αληθινός ποιητής γράφει αποτυπώνοντας αποθέματα ζωής.
Η Σοφία Στρέζου είναι μια ποιήτρια με ξεχωριστή ποιότητα, ως άνθρωπος και ως δημιουργός, που γράφει από μια βαθιά ανάγκη να εκφραστεί, σώζοντας … της μνήμης της την κόκκινη θάλασσα. Μεταφέρει τις εσωτερικές ανησυχίες,
εκθέτοντας – ξεδιπλώνοντας στο χαρτί αποτυπώματα ψυχής στα περιγράμματα της ποίησης.
Κάποιες φορές, οι στίχοι χαράσσονται με τις πληγές της ψυχής, και τότε ο πόνος γίνεται αιματηρή κραυγή.
Έτσι, η ποίησή της ελκύει τη συναισθηματική ευαισθησία, κεντρίζοντας τη σκέψη μας : “ την ώρα που το σκοτάδι
καρφώνεται από τον κεραυνό της λύπης. “
